دوشنبه ٢٩ آبان ١٣٩٦ فارسي|English
 

صفحه اصلی|ايران|زبان و ادبيات فارسی|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
عنوان
ایران
سعدیه - آزامگاه سعدی شیرازی
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[عضویت]
اشتراک خبرنامه
نام :   
ایمیل :   

جغرافياي طبيعي:

مجمع‌الجزاير فيليپين به عنوان مرواريد شرق در جنوب شرقي آسيا قرار دارد،‌ اين كشور ، از 7107 جزيره كوچك و بزرگ تشكيل شده است، بسياري از جزاير آن به علت كوچكي با جزر و مد دريا پديدار و ناپديد مي‌شوند. مساحت‌ اين كشور بدون احتساب درياها حدود 000ر300 كيلومتر مربع است. يعني كمتر از يك پنجم خاك‌ايران . بيش از نيمي ‌‌از خاك آن را جنگل فرا گرفته است (883ر158 كيلومتر مربع).‌ اين كشور از ناحيه‌ي شمال با تايوان ، از جنوب با اندونزي از جنوب غربي با مالزي ، تايلند و سنگاپور همسايه است و شرق و غرب آن را درياي فيليپين و درياي جنوبي چين فرا گرفته است.

مجمع‌الجزاير فيليپين از سه جزيره بزرگ ، در شمال بنام لوزون با مساحت 688ر104 كيلومترمربع در مركز بنام ويساياس با مساحت حدود 56606 كيلومتر مربع و در جنوب به نام ميندانائو با مساحت 94630 كيلومتر مربع تشكيل شده است.‌ اين جزاير در مجموع 14 منطقه را در خود جاي داده است.

جزاير مهم فيليپين عبارتند از: جزيره سامار (با مساحت 13080 كيلومتر مربع) ، جزيره نگروس (با مساحت 12705 كيلومتر مربع)، جزيره پالاوان (با مساحت 11785 كيلومتر مربع)، جزيره پاناي (با مساحت 11515 كيلومتر مربع)، جزيره ميندورو (با مساحت9735 كيلومتر مربع) جزيره ليته (با مساحت 7214 كيلومتر مربع) ، جزيره سيبو (با مساحت 4422 كيلومتر مربع) ، جزيره بوهول (با مساحت 3685 كيلومتر مربع) و جزيره ماسبات (با مساحت 3269 كيلومتر مربع). گفتني است كه سواحل شرقي ميندانائو و ويساياس از عميق ترين نقاط جهان محسوب مي‌شود. اكنون مجمع‌الجزاير فيليپين داراي 79 استان و 113 شهر بزرگ است و پايتخت آن شهر مانيل در جزيره بزرگ لوزون قرار دارد.

عوارض طبيعي

كشور فيليپين داراي پستي و بلندي‌هاي زيادي است. متخصصان علوم زمين شناسي معتقدند، جزاير فيليپين در گذشته بخشي از رشته كوه‌هاي قاره آسيا بوده است كه به تدريج در طول چند ميليون سال با طغيان دريا ، آب همه جا را فرا گرفته است و فقط قلل كوه‌ها خارج از آب باقي مانده‌اند. و در طول ميليون‌ها سال در اثر زلزله و انفجارهاي آتشفشاني همچنين انتشار و انباشته شدن گدازه‌ها در اطراف كوه‌ها ، مجمع‌الجزاير فعلي بوجود آمده است. دامنه‌هاي غربي‌ اين كوه‌ها كه در آب فرو رفته ، داراي شيب ملايم ولي دامنه‌هاي شرقي آن بسيار عميق است. به نحوي كه عميق ترين نقطه اقيانوس آرام در قسمت شرقي جزاير فيليپين با عمقي بيش از 3700 فوت قرار دارد.

آب و هوا:

مجمع‌الجزاير فيليپين در نزديكي  خط استوا واقع شده و آب و هواي آن گرم و مرطوب بوده و مانند ساير كشورهاي منطقه ، داراي دو بخش كم باران و پر باران و يك بخش معتدل به شرح ذيل است:

بخش گرم و تقريباً خشك ، در ماه‌هاي مارس ، آوريل ، مي‌‌، ژوئن برابر با (اسفند ، فروردين ، ارديبهشت، خرداد)

بخش بارندگي در ماه‌هاي جولاي ، آگوست ، سپتامبر و اكتبر برابر با (تير ، مرداد ، شهريور، مهر)

بخش معتدل در ماه‌هاي نوامبر، دسامبر، ژانويه و فوريه برابر با (آبان ، آذر، دي ، بهمن)

گفتني است كه بخش باران در فيليپين گاهي با بادهاي سهمگين و يا طوفان‌هاي شديدي همراه است كه اغلب خسارات و تلفات فراواني به بار مي‌آورد.

درياها ، رودخانه ها، درياچه ها:

كشور فيليپين بطور كلي در محاصره آبهاي اقيانوس آرام و درياي جنوب چين قرار دارد، وسيع‌ترين درياچه‌هاي آن عبارتند از،: لاگونا در غرب جزيره لوزون و تاآل در مركز آن دو درياچه لانائو و سورياگو نيز در جزيره ميندانائو است.

بزرگترين رودهاي‌ اين كشور شامل كاگايان و پاكساهان در جزيره‌هاي لوزون و رودهاي پالانگي و آگوسان در جزيره ميندانائو جريان دارد

 

 

كوه‌ها و آتشفشان‌ها:

در بخش مركزي اغلب جزاير فيليپين، رشته كوه هايي قرار دارد كه حد متوسط ارتفاع آنان به 1200 متر مي‌‌رسد. مهمترين رشته كوه‌هاي فيليپين در جزيره لوزون واقع شده كه بزرگترين آن ، سيرامادره (Sieramadre) نام دارد. طول آن 560 كيلومتراست و از شمال به طرف جنوب كشيده مي‌شود و ارتفاع آن در بلندترين نقطه به 1400 متر مي‌رسد.

تمامي ‌‌كوه‌هاي فيليپين پوشيده از درختان جنگلي است و بيش از پنجاه قله از‌ اين قلل، آتشفشاني هستند كه برخي از آنان فعال مي‌باشند. مهمترين قلل آتشفشان فيليپين قله مايون و پيناتابو در جزيره لوزون و قله آپو در جزيره ميندانائو و قله كان لائون در جزيره نگروس است كه گاهي فعال شدن‌ اين قلل باعث خسارات مالي و جاني زيادي براي ساكنان اطراف‌ آنها گرديده است. همچنين فعال شدن آتشفشان پيناتابو در جنوب جزيره لوزون در سال 1990 علاوه بر خساراتي كه براي مردم داشت ، پايگاه‌هاي نظامي ‌‌آمريكا در فيليپين را نيز تخريب نمود و در نهايت منجر به جمع‌آوري‌ اين پايگاه‌ها گرديد.

شهرهاي مهم:

شهرهاي مهم فيليپين عبارتند از ، مانيل كه پايتخت كشور است و در جزيره شمالي لوزون واقع شده است و داراي جمعيتي حدود 13 ميليون نفر است.

شهر كيزون در كنار مانيل با جمعيتي حدود 2 ميليون نفر ، شهر سبو در منطقه ويساياس با جمعيتي حدود يك ميليون نفر ، شهر‌ايلوايلو در استان ويساياس با جمعيتي حدود نيم ميليون نفر، شهر باگيو در جزيره لوزون با جمعيتي حدود 400 هزار نفر كه در منطقه كوهستاني واقع شده و پايتخت تابستاني كشور خوانده مي‌شود.

 

 

شهر آنجلس در جزيره لوزون با جمعيتي حدود 350 هزار نفر ، شهر باتانگاز در جزيره لوزون با جمعيتي حدود 320 هزار نفر، شهر جنرال سانتوز در ميندانائو با جمعيتي حدود 450 هزار نفر. شهر زامبوانگا واقع در ميندانائو با 650 هزار نفر و يكي از مراكز اقتصادي ميندانائو است. شهر كاگايان دئورو در ميندانائو با جمعيتي حدود 550 هزار نفر. شهر كوتاباتو با جمعيتي حدود 200 هزار نفر كه يكي از شهرهاي مسلمان نشين ميندانائو محسوب مي‌شود . شهر مراوي با جمعيتي حدود 200 هزار نفر كه 90درصد ساكنان آن مسلمان مي‌‌باشند . شهر هولو با جمعيتي حدود 150 هزار نفر در جزيره سولو واقع در ميندانائو در نزديكي ‌ايالت صباح مالزي كه مركز اسلامي ‌‌ميندانائو بوده و سابقه‌ي مبارزاتي مردم‌ اين منطقه در مقابل سلطه‌ي خارجي زبانزد است. شهر باسيلان در ميندانائو با جمعيتي حدود 400 هزار نفر كه اكثريت ساكنان آن مسلمان هستند. شهر دوائو با جمعيتي حدود يك ميليون و چهارصد هزار نفر كه يكي از شهرهاي قديمي ‌‌ميندانائو و مسلمان نشين بوده است ولي با مهاجرت مسيحيان به‌ اين شهر اكنون مسلمانان آن در اقليت واقع شده‌اند.

 

   

 

 

 

 

بنادر مهم فيليپين

بنادر مهم فيليپين عبارتند از : بندر مانيل كه از مهمترين بنادر‌ اين كشور است. بندر سوبيك، بندر سبو، بندر‌ايلوايلو ، بندر كاگايان دئورو ، بندر داوائو ، بندر جنرال سانتوز، بندر‌ ايليگان و بندر زامبوانگا

2- جغرافياي انساني

در حال حاضر جمعيت فيليپين بالغ بر 80 ميليون نفر است و نرخ رشد آن 3/2 درصد است كه با اين حساب تقريباً در 29 سال‌ اينده دوبرابر خواهد شد. حدود 96 درصد مردم فيليپين به لحاظ نژادي ، مالايي تبار هستند و تعدادي چيني ، اسپانيايي ، هندي و عربي نيز در‌ اين كشور زندگي مي‌كنند.

سابقه تاريخي تشكيل جمعيت:

نخستين مردمان فيليپين به نگرتيوها ، معروف بودند.‌ اينان مردماني كوتاه قد بودند و طول قامتشان به زحمت به يك متر و نيم مي‌رسيد و از‌ اين رو نام پيگمه (Pygmies) به آنان داده شد. هنوز‌ اين پيگمه‌هاي سيه چرده در جزاير مختلف فيليپين در داخل جنگل‌ها زندگي مي‌كنند و امور خود را با شكار مي‌‌گذرانند.

ساير ساكنان ابتدايي‌ اين جزاير ، ملايوها هستند كه پنج تا شش هزار سال قبل از سرزمين اصلي جنوب شرقي آسيا و از جزاير مختلف مالايا كه امروز بخشي از آن‌اندونزي و برونئي و مالزي فعلي است به مجمع‌الجزايري كه امروز به فيليپين مشهور است كوچ نمودند. مالايي‌ها از پيگمه‌ها بلندتر بودند ، موهايشان صاف تر و چشمانشان بسته تر و بيضوي تر بود. بيني‌هاي نسبتاً بزرگي داشتند و رنگ پوست بدنشان بين قهوه‌اي زيتوني روشن و سياهي كمي‌‌متمايل به قرمز بود.

همان گونه كه اولين گروه‌هاي مالايايي ، نگروتيوها را به داخل جزاير فيليپين قرار دادند، خود نيز توسط گروه‌هاي جديدي كه پيوسته به سواحل مي‌رسيدند به درون جزاير رانده شدند. بدين ترتيب نخستين گروه‌هاي مالايايي نژاد به سوي كوه‌هاي بلند لوزون شمالي روي آوردند و در آن نواحي ساكن شدند و به عنوان قبايل كوهستاني شهرت يافتند. از آن جمله‌ايگوروتها Igorots، بونتوكها Bontocs و‌ايفوگائوها Ifugaos.

گروه‌هاي بعدي (مالايايي‌هاي مهاجر) قبايل كوهستاني را عقب زدند و به داخل جزاير فرار دادند. پيشرفته‌ترين‌ اين گروه‌ها (تاگالوگ ها) بودند. امروز تاگالوگ‌ها اصيل ترين نمايندگان مردم فيليپين محسوب مي‌شوند و بيشتر امور فيليپين نيز تحت نظارت آنان حل و فصل مي‌شود و بيشتر ادبيات فيليپين به همين زبان و لهجه است.

گفتني است ، مالايايي‌ها از پيگمه‌ها به لحاظ فرهنگ و تمدن پيشرفته تر بودند و با استقرار در‌ اين جزاير به ماهيگيري و كشاورزي و بعد به ساخت كوره‌هاي آهنگري و ساختن ظروف سفالي و بافتن پارچه و رام كردن حيوانات پرداختند و بتدريج مهاجران جديد كه داراي تمدن بيشتري بوده و خط و كتابت نيز مي‌‌دانستند، از مالزي و‌اندونزي فعلي به فيليپين راه يافتند.

در قرون 14 تا 16 ميلادي دسته دسته مهاجران مسلمان مالزي نيز از طرف جنوب وارد فيليپين شده و در جزيره ميندانائو مستقر شدند كه مسلمانان امروز فيليپين از نسل همين مهاجران هستند. گفتني است كه مالايايي‌هاي ماجراجو كه توسط اعراب به دين اسلام در آمده بودند از كناره‌هاي شمال شرقي جزيره بورنتو خارج شدند و جزاير اقيانوس آرام را يك به يك در نورديدند تا سرانجام به فيليپين رسيدند. رياست آنان با مردي به نام سلطان سولو (Sulu) بود كه هم پيشواي مذهبي و هم رهبر سياسي آن‌ها محسوب مي‌شد.

مالايايي‌هاي مسلمان هم به كناره‌هاي جزاير فيليپين رسيدند و هم به سواحل دوردست چين تاختند. آن‌ها هرگاه محلي مناسب براي تجارت مي‌يافتند، فوراً آن را تصرف مي‌كردند و در آن به ساختن شهرهاي برج و بارو دار دست مي‌زدند. يكي از‌ اين شهرها، نزديك شهر مانيل كنوني ، دژ و مقر فرمانروايي رئيس آن‌ها راجه‌سليمان بود و سرانجام روزگاري فرا رسيد كه بيشتر فيليپين تحت نفوذ و تسلط موروها يا مسلمانان مالايا در آمد.‌ اين مردم عادات ، سنت‌ها و مذهب خود را به مجمع‌الجزاير فيليپين آوردند. خانه هايشان را مناسب با وضعشان بيشتر در كنار مرداب‌ها نزديك دريا برپا مي‌كردند تا‌ اينكه بتوانند در صورت حمله‌ي دشمنان به سرعت در قايق‌ها ريخته و از دست مخالفان بگريزند.

موروها عاقبت در جزيره‌ي جنوبي ميندانائو و جزاير درياي پر جزيره‌ي سولو سكني گزيدند و براي هميشه در آن جزاير مقيم شدند و به آداب و رسوم قبيله‌اي خويش وفادارند و خود را مانند ساير مردم‌ اين مجمع‌الجزاير فيليپيني مي‌دانند.

بايد توجه داشت كه ساكنان فيليپين با توسعه تمدن و زندگي ، با كشورهاي همسايه و همچنين با چيني‌ها و تجار عرب به مراودات تجاري پرداختند و گروه‌هايي از‌ اين نژادها هم اكنون در فيليپين مستقر هستند و با ورود اسپانيا به فيليپين ، نسل‌هاي مختلطي از اعراب ، چيني‌ها ، هندي ها، اسپانيايي‌ها و غيره در ميان جوامع فيليپين بوجود آمد.

زبان و خط

بوميان‌ اين مجمع‌الجزاير خطي مشابه خط هندي‌ها در دوره‌ي آشوكا داشتند. بعد از ورود مسلمانان به ميندانائو ، كم كم خط عربي رواج يافت. گفتني است كه زبان‌هاي قديمي ‌‌فيليپين متفاوت است و هر منطقه براي خود زبان جداگانه‌اي داشته است. با تسلط اسپانيا بر فيليپين ، زبان اسپانيولي و بعد از آن با تسلط آمريكايي‌ها زبان انگليسي در‌ اين كشور رواج يافت و هم اكنون حدود 75 زبان و لهجه محلي در فيليپين وجود دارد[1] كه حكايت از بافت قبيله‌اي‌ اين جامعه دارد. مهمترين‌ اين زبان‌ها و لهجه‌ها عبارتند از: تاگالوگ ، سيبوآنا و‌ ايلوكانو.

زبان تاگالوك و انگليسي زبان رسمي ‌‌فيليپين است. زبان انگليسي مهمترين زبان غير ملي و زبان دولتي و آموزشي فيليپين در سطوح مختلف است كه تقريباً نيمي ‌‌از مردم و تمام تحصيل كرده‌ها و كارمندان دولت با آن تكلم مي‌كنند.

3- جغرافياي سياسي:

موقعيت جغرافيايي مجمع‌الجزاير فيليپين به نحوي است كه در مسير ارتباط دريايي بين آمريكا – آسيا و اروپا قرار گرفته است و يكي از پايگاه‌هاي مهم آمريكا براي دستيابي به كشورهاي منطقه از قبيل ژاپن ، چين ، تايوان ، هنگ كنك ، تايلند ، مالزي ، سنگاپور،‌اندونزي ، استراليا ، نيوزيلند است. روزانه كشتي‌هاي فراواني از آب‌هاي فيليپين عبور مي‌كنند و به خاطر همين است كه‌ اين كشور هميشه مورد توجه قدرت‌هاي بزرگ بوده است و در معادلات سياسي بين‌المللي نقش حساسي‌ايفا مي‌كند.

نقش استراتژيك فيليپين در منطقه:

همين حساسيت منطقه‌اي بود كه در جنگ جهاني دوم به سرعت ژاپن ، فيليپين را از تصرف آمريكا خارج كرد. به گفته كارشناسان نظامي ‌‌آمريكا، كشور فيليپين جدايي ناپذير استراتژي نظامي ‌‌و دفاعي آمريكا محسوب مي‌شود و به لحاظ جغرافياي سياسي‌ اين كشور مي‌تواند حافظ منافع ملي آمريكايي‌ها در اقيانوس آرام و اقيانوس هند باشد و به همين دليل است كه پايگاه‌هاي مهمي ‌‌چون كلارك و سوبيك و چند پايگاه كوچك ديگر را در‌ اين كشور بنا نمود. البته دو پايگاه مذكور بيش از ده سال است كه به دلايلي از قبيل آتش فشاني كوه و نارضايتي مردم با تصويب مجلس سناي فيليپين برچيده شد . در سال 1992 مجلس سنا ، خروج نيروهاي نظامي ‌‌آمريكا را از خاك فيليپين تصويب نمود و نيروهاي آمريكايي ، خاك فيليپين را ترك كردند. اما اكنون ، موضوع تروريسم و افغانستان ، بهانه خوبي براي حضور مجدد آمريكا در فيليپين شده است.

به هرحال همان طور كه گفته شد، عبور و مرور در بخش غربي اقيانوس آرام به علت رشد اقتصادي فراوان كشورهايي چون ژاپن و كره جنوبي و ... براي انجام مبادلات گسترش يافت. البته هنوز به پاي اقيانوس اطلس نمي‌رسد.

هاوايي حساس ترين ناحيه و نقطه كليدي در اقيانوس آرام و به عنوان پنجاهمين‌ايالت آمريكا محسوب مي‌شود.

اكثر جزاير اقيانوس آرام در تحت قيمومت متفقين غربي (آمريكا، فرانسه ، انگلستان ، زلاند نو ، استراليا و ژاپن) قرار دارد و‌ايالات متحده تقريباَ حاكميت مطلق را داراست و هاوايي به لحاظ مركزيت نظامي ‌‌كليد منطقه محسوب مي‌شود و پايگاه مهم پرل هاربور بزرگترين پايگاه دريايي آمريكا در‌ اين جزيره است.

بازار توليد و صادرات محصولات كشاورزي فيليپين از جمله موز، آناناس ، منگو ، نارگيل ، شكر و سبزيجات در اختيار شركت‌هاي بزرگ جهاني از قبيل شركت Dole و شركت Delmonte است.

فيليپين از نظر ذخاير و منابع طبيعي نيز غني است .‌ اين كشور داراي منابع غني طلا در كوه‌هاي چند استان در جزيره لوزون از جمله معدن طلاي استان كامارينز و معدن طلاي مانتن و معادن بزرگ سنگ آهن در منطقه سوريگائو در ميندانائو و معدن بولاكان در جزيره لوزون ، معدن مس در منطقه زامبالس در جزيره لوزون و معادن سرب و روي در منطقه ماريندوك Marinduque و منطقه پانگاسينان و پاناي و معادن عظيم نقره، نيكل ، جيوه ، منگنز و ساير فلزات گران‌بها در مناطق مختلف است.

فيليپين از نظر منابع غير فلزي نيز غني و منابع ذغال سنگ ، سيليكا, سيمان ، گرانيت ، سنگ مرمر، سنگ گچ، فسفات ، نمك ، پنبه نسوز و چشمه‌هاي آب معدني در استان‌هاي مختلف‌ اين كشور به وفور يافت مي‌شود.

منابع دريايي فيليپين نيز در دنيا مشهور است. بيش از 2000 نوع ماهي‌هاي مختلف در آب‌هاي‌ اين كشور شناسايي و صيد شده است. صنعت صيد مرواريد فيليپين يكي از ذخاير مهم بيولوژيكي‌ اين كشور است و بيش از 9 منطقه در آب‌هاي فيليپين ذخاير مرواريد وجود دارد كه يكي از صادرات مهم‌ اين كشور محسوب مي‌گردد. بايد توجه داشت كه :

شرايط جغرافيايي و منابع طبيعي ياد شده با توجه به موقعيت استراتژيكي‌ اين كشور كه قبلاً ذكر شد، نقش تعيين‌كننده‌اي در وضعيت سياسي ، اقتصادي فيليپين بوجود آورده است كه همين امر نيز سبب علاقه‌مندي بيشتر قدرت‌ها براي دستيابي و بهره‌برداري از‌ اين منابع را فراهم نموده است.


 
جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
تازه ها
پایگاه اطلاع رسانی آستان مقدس امام خمینی (ره)

تارنمای رسمی دفتر مقام معظم رهبری

ریاست جمهوری اسلامی ایران

تارنمای رسمی سفارت جمهوری اسلامی ایران- مانیل

سیری در ایران

خبرگزاری بین المللی قرآن

ايرانیان خارج از کشور

انتشارات بين المللی الهدی

مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

بنیاد اندیشه اسلامی

موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان

خبرگزاری تقریب

بنیاد سعدی

شبکه مجازی آستان

Philippines Department of Tourism

Philippine eLib
نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد
آمار بازدیدکنندگان
بازدید این صفحه: 22384
بازدید امروز : 367
بازدید این صفحه : 1366662
بازدیدکنندگان آنلاين : 5
زمان بازدید : 2.5625

صفحه اصلی|ايران|زبان و ادبيات فارسی|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت